هدف از این مطالعه مقایسه ی عملکرد سیستم ایمنی جوجه های آرین، بومی آذربایجان غربی، آمیخته آرین × بومی، آمیخته بومی × آرین و سویه ی راس 308 بود. با انجام تلقیح مصنوعی تعداد 298 پرنده تولید و به همراه 100 پرنده سویه راس پرورش داده شدند. سپس، بطور تصادفی تعداد 15 تا 20 درصد پرنده ها برای مقایسه ی عملکرد سیستم ایمنی و برخی پارامترهای خونی انتخاب شدند. صفات مورد مطالعه شامل پاسخ-های ایمنی همورال، ایمنی سلولی، ایمنی ذاتی، غلظت پروتئین های پلاسما و وزن نسبی اندام های لنفاوی بود. بیشترین عیار پادتن کل در سویه ی آرین و کمترین عیار پادتن کل در سویه ی راس مشاهده شد. تفاوتی در میان جنس ها و سویه های مورد مطالعه از نظر ایمنی سلولی ملاحظه نشد. پرندگان آمیخته نیز از نظر پاسخ های ایمنی همورال و ایمنی سلولی تفاوت معنی داری با سویه ی تجاری راس نداشتند. بین درصد هماتوکریت خون پرندگان آمیخته با سویه های تجاری نیز تفاوت معنی داری ملاحظه نشد. درصد آلبومین پلاسما در پرندگان آمیخته نسبت به سویه های دیگر بطور معنی داری بیشتر بود. فعالیت لایزوزایم پرندگان آمیخته اگرچه نسبت به سویه ی آرین بطور معنی داری کمتر بود (05/0 < P)، ولی با سویه ی راس تفاوت معنی-داری نشان نداد. وزن اندام های لنفاوی پرندگان آمیخته حدواسط وزن نسبی در پرندگان پرتولید آرین و بومی بود. نتایج مطالعه ی حاضر نشان داد که عملکرد سیستم ایمنی در پرندگان آمیخته مناسب و در برخی موارد از سایر سویه های مورد مطالعه نیز بهتر بود. بنابراین می توان از سویه های موجود در ایجاد پرنده های مقاوم با سرعت رشد مناسب استفاده نمود.

به منظور ارزیابی تاثیر بهترین سطح اسید آمینه والین قابل هضم حقیقی (با روش جمع آوری مدفوع) بر عملکرد و صفات لاشه جوجه های گوشتی، آزمایشی با استفاده از 320 قطعه جوجه گوشتی یک روزه مخلوط نر و ماده سویه راس 308 اجرا شد. طرح آزمایشی مورد استفاده، طرح کاملا تصادفی بود. تیمارها شامل نسبت های والین به لیزین قابل هضم، شامل سطوح 0.75، 0.78، 0.81، 0.84 و 0.87 بودند و هر تیمار در 4 تکرار و هر تکرار شامل 16 قطعه جوجه بودند. طول دوره آزمایش 42 روز بود. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری داده ها نشان داد که در دوره آغازین، اختلاف بین میانگین مصرف خوراک جوجه ها معنی دار بود. بطوریکه تیمار 0.87 کمترین و تیمار 0.78، بالاترین مصرف خوراک را نشان دادند. ولی در دوره های رشد، پایانی و کل دوره پرورشی اختلاف معنی داری دیده نشد. از نظر صفت افزایش وزن در دوره های آغازین و رشد، اختلاف بین میانگین افزایش وزن جوجه ها معنی دار گردید. به ترتیب تیمارهای 0.78 و 0.84 دارای بیشترین و تیمارهای 0.75 و 0.87 دارای کمترین افزایش وزن در این دوره ها بودند. ولی دردوره پایانی و کل دوره اختلاف معنی داری دیده نشد. صفت ضریب تبدیل غذایی در تیمارهای مختلف در هیچ یک از دوره ها تفاوت معنی داری نشان نداد. همچنین درانتهای دوره آغازین (10 روزگی)، نسبت سنگدان به وزن بدن، تفاوت معنی داری بین تیمارها نشان داد. ضمنا میزان درصد خاکستر استخوان ران جوجه های تغذیه شده با نسبت والین به لیزین قابل هضم 0.87 در مقایسه با سایر تیمارها به طور معنی داری بالاتر بود. همچنین درانتهای دوره (42 روزگی)، برای درصد نسبی سنگدان و قلب تفاوت معنی داری بین تیمارها مشاهده شد. درصد نسبی هیچکدام از صفات پانکراس، کبد، چربی احشایی و بازده ران و سینه درانتهای آزمایش، معنی دار نشد. لذا به نظر میرسد که تیمار والین: لیزین=0.81، در عملکرد (افزایش وزن، مصرف خوراک و ضریب تبدیل غذایی) مقادیر بهتر، تیمار والین: لیزین=0.87 در صفات لاشه مقادیر بالاتر و در مجموع تیمار والین: لیزین=0.84، بهترین عملکرد را نشان داده اند.

دو سویه­ی راس و کاب از جمله جوجه­های گوشتی به­شمار می­روند که ضریب تبدیل مطلوب، آن­ها را به­عنوان یکی از مناسب­ترین مرغان گوشتی تبدیل کرده است. در این آزمایش به­منظور بررسی خصوصیات مورفومتریک نمونه­گیری از 134 جوجه­ی گوشتی در استان خراسان جنوبی جهت مقایسه­ی آماری 13 پارامتر لاشه (وزن زنده، وزن لاشه بدون پر، وزن سینه، وزن ران، پشت+گردن، بال، کبد، قلب، بورس­فابرسیوس، طحال، پانکراس، پیش معده+سنگدان، چربی محوطه بطنی) انجام شد و تحلیل آماری داده­ها نشان داد، خصوصیت (وزن زنده، وزن لاشه­ی بدون پر، وزن سینه، وزن ران، پشت+گردن، بال، بورس، طحال، پانکراس، پیش­معده+سنگدان و چربی محوطه­ی بطنی) در دو سویه­ی راس و کاب با یک­دیگر تفاوت معنی­دار آماری دارند (P<0.01). وزن کبد در این دو سویه تفاوت معنی­دار آماری قابل توجهی را نشان نداد. میانگین وزن اندام­های خوراکی نشان داد، راندمان تولید گوشت و مطلوبیت سویه­ی راس در مقایسه با سویه­ی کاب بالاتر است.

این آزمایش جهت ارزیابی اثر سطوح مختلف مواد مغذی بر عملکرد و صفات لاشه جوجه های گوشتی از سن 1 تا 49 روزگی انجام شد. بدین منظور از 384 قطعه جوجه گوشتی سویه راس 308- در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تیمار و چهار تکرار (16 قطعه) استفاده شد. جیره های آزمایشی عبارت بودند از: 1- توصیه انجمن تحقیقات ملی آمریکا (1994) NRC،-2 %110 توصیه NRC (1994)، 3- توصیه کاتالوگ سویه راس،4 - 90% توصیه کاتالوگ سویه راس، 5- میانگین سطوح مواد مغذی توصیه NRC و کاتالوگ سویه راس با دوره های پرورشی توصیه شده NRC (1994)، 6- میانگین سطوح مواد مغذی (1994) NRC و کاتالوگ سویه راس با دوره های پرورشی توصیه شده کاتالوگ راس. همه جیره ها دارای انرژی قابل متابولیسم یکسان ولی سطوح مواد مغذی متفاوت بودند. نتایج حاصله نشان داد که در همه دوره های پرورشی، افزایش وزن روزانه و خوراک مصرفی در جوجه های تغذیه شده با سطوح مواد مغذی توصیه شده توسط (1994) NRC به طور معنی داری بیشتر از سایر سطوح مواد مغذی بود (P<0.05). کاهش مواد مغذی جیره به90% سطوح توصیه شده کاتالوگ راس -308 خوراک مصرفی را در مقایسه با سایر تیمارها، در همه دوره ها به طور معنی داری کاهش داد (P<0.05). جوجه های تغذیه شده با110 % سطوح مواد مغذی توصیه شده توسط NRC (1994)، ضریب تبدیل غذایی پایینی نسبت به سایر جیره ها داشتند. درصد لاشه و سینه در جوجه های تغذیه شده با سطوح مواد مغذی توصیه شده توسط (1994) NRC به طور معنی داری بیشتر از سایر تیمارها بود (P<0.05). استفاده از سطوح مواد مغذی توصیه شده توسط NRC (1994)، هزینه تولید را در هر کیلوگرم وزن زنده، در مقایسه با سایر تیمارها به طور معنی داری کاهش داد (P<0.05). نتایج حاصله نشان می دهد که تنظیم نمودن جیره های غذایی بر پایه پیشنهادات (1994) NRC می تواند در بهبود عملکرد طیور و کاهش هزینه های تولید نسبت به سایر سطوح مواد مغذی سودمندتر باشد.

زمینه مطالعاتی: تغذیه سطوح مورد نیاز اسید آمینه والین نقش موثری بر عملکرد جوجه های گوشتی دارد. هدف: این آزمایش به منظور تعیین احتیاجات اسید آمینه والین قابل هضم و اثرات آن بر صفات عملکردی جوجه خروس های گوشتی سویه راس 308 انجام گرفت. روش کار: تعیین احتیاجات اسید آمینه والین براساس شاخص های عملکردی جوجه خروس های گوشتی در قالب طرح کاملاً تصادفی با450 قطعه جوجه یک روزه سویه راس 308 از سن 8 تا 21 روزگی در 6 تیمار و 5 تکرار (15 پرنده در هر تکرار) انجام گردید. جیره غذایی پایه حاوی ذرت و کنجاله سویا برای مقادیر کافی تمام مواد مغذی به جز اسید آمینه والین تنظیم گردید. سطوح افزایشی اسید آمینه والین به جیره غذایی پایه جهت ایجاد 6 سطح اسید آمینه والین قابل هضم، در دامنه 74/0 تا 99/0 درصد تامین گردید. افزایش وزن بدن، مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذایی، راندمان غذایی و میزان مصرف اسید آمینه والین قابل هضم طی دوره آزمایشی اندازه گیری شد. نتایج: مدل خطوط شکسته غیرخطی برای برآورد احتیاجات والین قابل هضم جوجه های گوشتی سویه راس 308 به خوبی روی داده های افزایش وزن، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی برازش داده شد و میزان والین قابل هضم مورد نیاز برای این سه صفت به ترتیب 85/0، 95/0 و 84/0 درصد جیره غذایی برآورد گردید. میانگین مقادیر شاخص های افزایش وزن بدن، مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذایی، راندمان غذایی و میزان مصرف اسید آمینه والین قابل هضم به طور معنی داری تحت تاثیر اسید آمینه والین قرار گرفت (01/0>p). بطوریکه کمترین مقادیر ضریب تبدیل غذایی و بالاترین راندمان غذایی مربوط به سطح 89/0 درصد اسید آمینه والین بود. نتیجه گیری نهایی: با توجه به نتایج، میزان احتیاجات اسیدآمینه والین برای حداکثر عملکرد جوجه های گوشتی بین 84/0 تا 95/0 متغییر می باشد و اختلاف چشمگیری بین احتیاجات والین برآورد شده سویه راس 308در دوره رشد با سایر منابع مشاهده شد.

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر مهار آنزیم آروماتاز بر تغییر فنوتیپ جنسی جنین و رشد بعد از تفریخ جوجه های سویه راس با استفاده از 360 عدد تخم مرغ نطفه دار در طرح کاملا تصادفی با 6 گروه آزمایشی با 5 تکرار انجام شد. گروه های آزمایشی شامل: دوز 50 (L50) و 100 (L100) میکروگرم لتروزول، مولتی ویتامین + آنتی بیوتیک (MA)، آنتی بیوتیک (A)، شاهد اول (نر و ماده مخلوط، C1) و شاهد دوم (نر و ماده جدا، C2) بودند. جوجه های تفریخ شده از هر گروه آزمایشی تا سن 42 روزگی با جیره و شرایط یکسان پرورش یافتند. فراسنجه های اندازه گیری شده در این آزمایش شامل درصد جوجه های نر تولیدی، صفات اقتصادی، فراسنجه های خونی، سطح سرمی استروئیدهای جنسی، استحکام استخوان و ترکیبات بیوشیمیایی خون بودند. نتایج نشان داد، تزریق درون تخم مرغی لتروزول افزایش درصد جوجه های نر و مصرف خوراک، بهبود ضریب تبدیل خوراک، افزایش هورمون تستوسترون و آنزیم های کبدی در جوجه های پرورش یافته را موجب شد (05/0>P). درصد جوجه درآوری،. فراسنجه های خونی، نتایج استحکام سنجی و برخی ترکیبات شیمیایی استخوان (درصد خاکستر و مواد آلی) در گروه های آزمایشی تحت تاثیر قرار نگرفت. به طورکلی نتایج این تحقیق نشان داد تزریق درون تخم مرغی لتروزول بدون ایجاد اثرات منفی بر درصد جوجه درآوری و فراسنجه های رشد و سلامت جوجه ها، افزایش درصد پرنده های با بروز فنوتیپ نر، افزایش مصرف خوراک و بهبود قابل ملاحظه ضریب تبدیل خوراک در دوره پرورش را موجب می شود که می تواند برای بهبود عملکرد در مرغان گوشتی مورد استفاده قرار گیرد.

مطالعه حاضر به منظور مقایسه عملکرد، وزن نسبی اندام‏های احشایی، قطعات لاشه، کیفیت گوشت و متابولیت‏های خونی بین دو سویه آرین و راس 308 با استفاده از تعداد 96 قطعه جوجه یک‏روزه در قالب یک طرح کاملاً تصادفی با دو تیمار ، 12 تکرار و چهار پرنده در هر تکرار  انجام شد. در روزهای 32 و 42، یک پرنده از هر قفس کشتار شد و بازده لاشه و میانگین وزن نسبی اندام‏های احشایی برای هر دو سویه تعیین شد. پراکسیداسیون لیپیدی گوشت و متابولیت‏های پلاسمایی خون در انتهای دوره پرورش سنجیده شدند. نتایج نشان داد که در کل دوره پرورش، مصرف خوراک سویه آرین بیش تر از راس بود (0/05≥P)، اما در ضریب تبدیل خوراک کل دوره تفاوت معنی‏داری مشاهده نگردید. نرخ افزایش وزن در دو هفته اول در سویه آرین به طور معنی‏داری بیش تر بود (05/0≥P)، با این حال، طی هفته پنجم پرورش این روند معکوس شد. بازده لاشه و وزن نسبی سنگدان در جوجه های گوشتی آرین بالاتر بود (0/05≥P)، درحالی که وزن نسبی بورس فابریسیوس در این سویه کم تر از جوجه های گوشتی راس 308 بود (0/05≥P). راس 308 دارای غلظت اسید اوریک پلاسمایی بالاتری در مقایسه با آرین  بود (0/01≥P)، درحالی که میانگین تری‏گلیسرید کل پلاسمایی در جوجه های گوشتی آرین بیش تر از راس بود (0/05≥P). پراکسیداسیون لیپیدی گوشت سینه و ران نیز در سویه آرین بیش تر از راس بود (0/05≥P). نتایج حاضر می‎تواند در اتخاذ تدابیر مدیریتی و تغذیه‎ای بهتر برای سویه‎های موردآزمایش از جوجه گوشتی کمک ‎بخش باشد.

برای ارزیابی ویژگی­های پروبیوتیکی جدایه لاکتیکی غالب دستگاه گوارش و تولیدمثل مرغ مادر گوشتی سویه راس 308، نمونه­هایی از غده پوسته، واژن، ایلئوم، روده کور و مدفوع مرغ و خروس مادر گوشتی گرفته شد. آزمون­های مختلف در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد. نتایج آزمون توالی­یابی منجر به شناسایی لوی­لاکتوباسیلوس برویس به­عنوان باکتری اسید لاکتیک غالب جدا شده از دستگاه گوارش و تولیدمثل مرغ مادر گوشتی سویه راس 308 شد و لاکتوباسیلوس برویس جدا شده از ایلئوم (00/82 درصد) (05/0>P) در شرایط شبیه­سازی شده دستگاه گوارش نسبت به لاکتوباسیلوس­های جدا شده از سایر قسمت­های دستگاه گوارش و دستگاه تولیدمثل نسبت به اسید و صفرا زنده­مانی بیشتری داشت. بررسی اثر ضد باکتریایی جدایه مذکور نشان داد که باکتری لوی­لاکتوباسیلوس برویس بیشترین اثر مهارکنندگی را بر باکتری­های شیگلا دیسانتری (00/87 درصد) و استافیلوکوکوس اورئوس (25/81 درصد) داشت. علاوه بر این، بیشترین و کمترین ویژگی دگر اتصالی این جدایه در برابر لیستریا مونوسایتوژنز (00/46 درصد) و سالمونلا تیفی­موریوم (00/38 درصد) (05/0>P) مشاهده شد. این جدایه دارای 00/43 درصد خاصیت خود اتصالی و فاقد فعالیت همولیزی بود. ارزیابی مقاومت آنتی­بیوتیکی جدایه لاکتیکی نشان داد که بیشترین میزان قطر هاله عدم رشد باکتری (50/23 میلی­متر) مربوط به تیمار ایمیپنم بود که با تیمار­های آمپی­سیلین (50/22 میلی­متر) و ونکومایسین (50/22 میلی­متر) (05/0>P) اختلاف نداشت و کمترین میزان آن (00/12 میلی­متر) مربوط به تیمار سفتریاکسون بود که با تیمار­های جنتامایسین و سفالوتین اختلاف نداشت. نتایج این مطالعه نشان داد که باکتری لوی­لاکتوباسیلوس برویس جدا شده از ایلئوم قابلیت استفاده در تغذیه طیور به­عنوان باکتری پروبیوتیک را دارد.

خوراک های طیور به سه شکل عمده پلت شده، کرامبل و آردی مصرف می شوند. این مطالعه به منظور بررسی تاثیر شکل فیزیکی جیره (پلت و آردی) بر عملکرد جوجه های گوشتی آرین و راس در قالب طرح کاملا تصادفی به روش فاکتوریل (2 سویه × 2 جنس × 2 شکل فیزیکی جیره) به مدت 49 روز اجرا شد. صفات مورد اندازه گیری شامل اضافه وزن بدن، مصرف خوراک، ضریب تبدیل غذا، درصد تلفات، درصد چربی محوطه بطنی، درصد بازده لاشه و درصد یکنواختی وزن گله بودند. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که دو سویه آرین و راس از نظر اضافه وزن نسبت به هم برتری ندارند، علی رغم این موضوع مصرف خوراک در سویه آرین بیشتر از راس می باشد در نتیجه ضریب تبدیل غذا در سویه راس بهتر از آرین شد. در کنار این صفات عملکرد بهتر راس از نظر درصد تلفات و درصد چربی محوطه بطنی باعث توصیه پرورش سویه راس نسبت به آرین می شود. همچنین به دلیل حصول عملکرد بیشتر جیره پلت نسبت به آردی از قبیل مصرف خوراک بیشتر، اضافه وزن بیشتر و ضریب تبدیل بهتر، استفاده از جیره پلت شده نسبت به جیره آردی در دو سویه آرین و راس توصیه می شود.